50 J. L. Ussing: III. p. Chr. n. sæculo docuerat, id quod iam Casaubonus viderat, qui Gallieno imperante vixisse eum putavit. Ac sane hoc ita esse et Græcus scriptoris sermo ostendit et quae ipse de se prædicat. Ait enim se non ideo scribere, ut doceat, quomodo urbes hostiles expugnari et deleri possint, sed ut arma ministret «contra eos qui optimis imperii legibus parere nolint». Nullos igitur timebat externos hostes, quales Ptolemæis fuerunt Syri, Macedones, Romani; sed omnis terrarum orbis uno imperio comprehensus unius potentiae subiectus erat, nisi quod nimis sæpe imperatores rebelles sibi ipsi summam potestatem arrogare cupiebant; quæ cui aetati conveniant omnes norunt. | Sed sive haec vera iudicabuntur, sive cui minus certa videbuntur, illud tamen omnes concedent, Vitruvii opus ita legendum esse, ut ab ipso auctore traditum sit, i. e. ut, quantum fieri possit, contextus et a librariorum erroribus et ab iis, quæ recentiores critici interdum licentius emendarunt, liberetur. Huius rei egregium fundamentum iecerunt V. Rose et H. Müller-Strübing editione a. 1867 publicata, multis partibus laudanda, maxime autem propter accuratam codicum collationem. Horum opera effectum est, ut duorum optimorum codicum, Harleiani (sæc. IX) et Gudiani primi (sæc. XI) integram norimus scripturam. Ad hos enim fere solos textus constitui potest. Krohnius quidem (Berlin. Philol. Wochenschr. 1897 p. 774) Selestadiensem quendam commendavit; sed eo saltem loco quem affert, p. 208, 7 Ros., «magnitudinum ita nomina», pro quibus Selest. «uti magnitudinem ita nomina», et pluralis «magnitudinum» et verborum ordo prorsus Vitruvianus est. Subsistamus igitur in H. et G., quorum communis archetypus eatenus integer fuit, ut tota folia nusquam desiderentur, sed minoribus vitiis sæpe laborasse videatur. Quæ quum sæpe verisimiliter emendari possint, aliud depravationis genus est, a quo non semper caverint editores, ut errores non librariorum, sed ipsius auctoris corrigerent, qui sive negligentiæ sive ignorantiæ debentur, notandi sunt illi quidem, sed a contextu non removendi. Hoc in genere laudandum est quod Rosius p. 273, 8 edidit: Ceras Chalcedonius, quamvis Athenæus, quem Vitruvius interpretatur, Καρχηδόνιον, 1. e. Carthaginiensem eum