De locis nonnullis Ranarum fabulae Aristophanis adnotatiunculae. Scripsit J. L. Heiberg. Interpolationes in Ranis aliquanto frequentiores esse quam in ceteris fabulis Aristophanis, omnes consentiunt; quae quot et quales sint, paucis disputare non inutile erit; nam et obsecurum, unde ortae sint, quoniam in comoedia antiqua Attica nec Athenis saepius nec alibi omnino docta ad histriones istos fabularum corruptores confugi nequit, et periculum est, ne suspicio etiam in uersus innoxios impetum faciat, ut sunt homines ad damnandum procliues, quod displicet aut quod non intellegunt. ab interpolatione certissima incipiamus. uersus igitur 1437—41 iam ab Aristarcho iure damnatos esse, quis non uidet? uerum rursus ab interpolatore eos fictos esse, nemo est qui credat. quis enim posterioris temporis interpolator Cleocritum irridere uoluisse aut omnino nouisse putari potest, quis de Cinesia tam apta et ridicula commentus esse, quae nisi in homines uiuos omnibusque notos dicantur, nullam omnino habeant rationem? relinquitur igitur, ut uersus illi e comoedia aliqua sumpti sint et similitudinis causa in margine adscripti, unde iam Alexandrinorum aetate inter uerba poetae recepti sint. de Demis BEupolidis, cuius fabulae etiam infra uestigium deprehendemus, cogitauit J. van Leeuwen satis probabiliter. potuerunt in illa comoedia consilia ridicula de re publica belloque ab aliquo «iuuene probroso» dari, quae ipsa similitudo lectorem aliquem Aristophanis ad uersus hos adscribendos permouit; nec obstat Dionysi nomen post interpolationem pro sola paragrapho additum. uerbis αἴροιεν αὖραι