J. L. Heiberg: De locis nonnullis Ranarum adnotatiunculae. 61 πελαγίαν ὑπὲρ πλάκα, quae sublimius genus poesis sapiunt, eundem dithyrambum (Cinesiae ab Eupolide irrideri puto, quem Aristophanes in Avium u. 1383 sqq. imitatur; nam ibi quoque de uolandi conatu Cinesiae iocatur (u. 1391, 1395, 1398). hine fortasse dura illa anacoluthia orta est, quae et ipsa interpolatori haud facile in mentem uenisset, sed minime inaudita est, cfr. Il. VI 510, IX 357, Soph. Antig. 259, Aesch. Prom. 203, 561, Pers. 120, Eur. Bacch. 1131, Phoen. 1462, Hec. 970, Hipp. 23, 1. Τ 947, lon. 927, Cyel. 330, Arist. pac. 1242 sqq., Nicand. Ther. 925 sqq., Alcidam. 0d. 10, Xenoph. Hell. II 2, 3, Diod. II 35. apud Eupolidem sententiam aliquam primariam fuisse consentaneum est, uelut σωϑεῖμεν ἄν uel νικήσαιμεν ἄν. eiectis uersibus 1437—41 sequitur, ut etiam u. 1452—53 remouendi sint, ut recte obseruauit scholiasta ad u. 1452 συναϑετεῖται τοῖς ἄνω καὶ οὗτος (immo ambo): μένων ydo ἄκυροῖ τὴν ἐκείνων ἀϑέτησιν. sed ex ipsis uerbis scholiastae adparet, eum de hac re nullam Aristarchi admonitionem apud auctores suos legisse. itaque u. 1452—53 post aetatem Alexandrinorum interpolati sunt; et eos tum demum addi potuisse, cum u. 1437—41 in uerbis poetae locum iam obtinerent, per se patet. interpolator adhibita criminatione Aristophanis in u. 944 et 1408 significata iocose explicare uoluit, cur Euripides supra duo statim consilia proposuerit. deprehendimus igitur et interpretamentum e margine in uerba ipsa Aristophanis absurde receptum et interpolatorem haud inficete de suo addentem, quae difficultatem quandam tollant. utriusque rei alia quoque exstant exempla. prioris generis est u. 15 ortus ex interpretamento σκεύη φέρουσ(ιν) ἑκάστοτ᾽ êv τῇ κωμῳδίᾳ — ita enim R a m. pr. —, quod deinde omisso articulo τῇ in trimetrum abiit. idem in u. 168 adcidisse puto; potuit enim interpres putidus facetum illud μίσϑωσαί τινα ita explicare: scilicet eorum, qui efferuntur, et eiusmodi homo adposite ad hoc uenit; non potuit profecto omnem leporem ita perdere Aristophanes ipse. comparari possunt glossemata manifesta uer αὐτῆς U. 414, quod ad μειρακίσκης ἃ. 409 respicit, ἐμμέλειαν u. 896, quo explicatur óðóv, ὄντων ad τῶν ἔτι (uel μέχρι) νυν(ί) e scholio additum in codd. u. 1256; etiam γὰρ ἥκει u. 340 e glossemate