De locis nonnullis Ranarum fabulae Aristoph. adnotatiunculae. 67 dem prorsus improbabiliter; neque enim uerbum rarum aptissimumque ἀναδέρειν remouendum est. nonne praestat ἀναδέροντε quae de Oedipode u. 1190 sqq. mira narrantur, e Laio tragoedia Aeschyli sumpta esse uidentur. ibi enim uerbum χυτρίζειν legebatur (u. schol. ad uesp. u. 289), cui hic respondet ἐν ὀστράκῳ u. 1190, et, si recte ad tragoediam illam refertur locus ab Harpocratione p. 123 citatus κεκμῆτι ualκίων ποδί, intellegimus, cur u. 1192 dicatur ἤρρησεν οἰδῶν τὼ πόδε. apud Aeschylum igitur Oedipus a pastoribus Polybi repertus et educatus ad ipsum regem adulta demum aetate peruenit. si hoc recte suspicatus sum, etiam χειμῶνος ὄντος u. 1190 indidem petitum est. u. 1196 εἰ κἀστρατήγησέν γε μετ᾽ ᾿Ερασινίδου male corrigere 'uoluit v. Leeuwen. omnia sana sunt, si modo εἶ οἱ ye Cconiungimus, εἰ et καί dirimimus. sententia enim haec est: Oedipus sane «felix» erat, si modo etiam (praeter cetera infortunia) ad Arginussas pugnasset, hoc. unum ei deest ad summam «fortunam». u. 1252 φροντίζειν γὰρ ἔγωγ᾽ ἔχω nihil aliud significare potest quam: possum timide curare, id quod omni sensu caret. emendationibus adhuc propositis praetulerim φροντίζω γὰρ ἔγωγε τοῦ τίν᾽ ἄρα Cett. u. 1294 nemo, quod sciam, uerba τὸ συγκλινὲς ἐπ᾽ Αἴαντι explicauit; neque enim Blassio equidem credere possum, avium significari cateruam in Aiacem mortuum conuolantium. manifestum est, uersum huius ipsius uocabuli causa adlatum esse, quod insoliti aliquid habuit. mihi in mentem uenit, Tecmessam significari (fuit fortasse τὸ συγκλινὲς Αἴαντι γέρας). quod si ita est, uerba etiam per se suspecta τ᾽ ἐπ᾽ corrupta sunt; fuisse potest (ἐς) τότ᾽ uel simile quid. sed incerta omnia. u. 1418 τοῦ χάριν; neque a Plutone neque ἃ Dionyso dici potest; sed ne Euripidi quidem cum Brunckio tribui potest propter u. 1469 sqq. est igitur Aeschyli.