110 Hans Ræder: Anm. af Lucas, ed. Blass. tiocheva interpolationem subesse suspicatur Act. XJII 4 (ἐκπεμφϑέντες ὑπὸ τοῦ ἁγίου πνεύματος pro ἐξελϑόντες ἀπὸ τῶν ἁγίων), quod minus certum mihi videtur; potius credo, quod ille fieri posse admittit, Act. XV 89 corrupta esse verba cod. D τότε Βαρνάβας παραλαβὼν. ....nhsvosv pro τόν τε Bagváßav παραλαβόντα .... ἐκπλεῦσαι. At non credo, Act. XV 20 inter ea, quibus abstinere jubebantur Christiani ex paganis conversi, ipsam addidisse Lucam verba καὶ ὅσα μὴ ϑέλουσιν ἑαυτοῖς γίνεσϑαι, ÉTtÉQOS μὴ ποιεῖν (ac similiter XV 29), quæ verba cum ceteris minime congruunt; sin autem scripsit, non habuit, cv» in altera editione omitteret. Dubivs est etiam locus Act. I 2: ἄχοι ἧς ἡ κέρας ἐντειλάμενος ἐν 1] ἡμέρᾳ τοὺς ἀποστόλους τοῖς ἀποστόλοις διὰ πνεύματος ἐξελέξατο διὰ πνεύματος ἁγίου ἁγίου, οὺς ἐξελέξατο, ἀνελήμ- καὶ ἐκέλευσε κηρύσσειν τὸ φϑη. εὐαγγέλιον. Recte vidit Blassius, hunc formæ Romanæ locum cum Euang. ΧΧΙΝ 51 bene consentire; ibi enim in forma Romana omissis verbis καὶ ἀνεφέρετο εἷς τὸν οὐρανόν nulla ascensionis mentio fit. Is igitur, qui in Actorum initio res Euangelii Romani breviter expositurus erat, non poterat scribere, quæ in forma Antiochena legimus; quæ autem legimus in forma Romana, cum utroque Euangelio consentiunt, neque quisquam habuit, cur mutaret. Hinc mihi colligendum esse videtur, hoc loco verba formæ Romanæ ex correctione orta esse; interpolatori scilicet Euangelium solum Romanum notum erat. Ne iis quidem locis sane paucis, ubi non solum verba, sed etiam sensus mutatus est, facile est utriusque formæ Lucam auctorem existimare. Euang. IX 62: οὐδεὶς ἐπιβαλὼν τὴν χεῖρα | οὐδεὶς εἰς τὰ ὀπίσω βλέπων t | A ` , ΕἸ ΡΝ \ -~ 5. » ἐπ ἄροτρον καὶ βλέπων εἰς ἐπιβάλλει τὴν χεῖρα ἐπ᾽ ἄροτὰ ὀπίσω εὔϑετός ἔστιν τῇ βα- τρον. σιλείᾳ τοῦ ϑεοῦ. Act. III 8: \ 3 , 5, X Ι " , ’ " καὶ ἐξαλλόμενος ἔοτη καὶ καὶ περιεπάτε' χαίρων καὶ περιεπάτει. | ἐξαλλόμενος. Hoc erim loco mutatus videtur esse sensus voc. ἐξαλλόμενος (ezxsultans), quod auctori vix imputandum est. Apparet igitur, magnum esse dubitationi Jocum; sive recte contendit Blassius, utriusque formæ avctorem ipsum Lucam esse, sive non recte, nonnullas tamen discrepantias esse concedendum est, quæ ifa explicari nequeant. Fortasse igitur alio loco alia