Ludwich, Die Homervulgata. 49 ex Γ 317—A 544, cf. Kenyon, Class. Texts’p. 93. Tum duæ papyri nominandæ sunt, Brit. Mus. Pap. CXXVIII, quæ est primi ante Chr. n. sæculi et partes haud mediocres ex Y et ὦ cum scholiis paucis et signis Aristarcheis exhibet, quam papyrum, iam commemoratam (Class. Texts p. 100, Kenyon in ephemeride quæ inscribitur The Journal of Philology, Vol. XXI, no. 42, London 1893, totam edidit. et papyrus iam dicta, The Oxyrh. Pap. II num. CCXXIII, quæ versus plus CCCC rhapsodiæ Καὶ continet. Duæ hæ papyri vulgatam contextus formam bene servarunt et singulas res haud contemnendas præbent, ut 7 701 παλαιμοσύνης, quæ teste Bustathio lectio erat Aristarchi pro eo quod codices habent παλαισμοσύνης, οἵ. Ludwich ad ὃ. 103, et FE 141 τέτανται, quæ lectio antea non cognita est pro eo quod codices præbent κέχυνται. Itaque papyros iam habemus, quæ ad contextum constituendum aliquid momenti afferant. Et forsitan, quum iam summa cum diligentia summoque studio ad novas papyros effodiendas docti viri aggressi sint, non solum plurima sed etiam gravissima fragmenta homerica posthac inveniantur. His ex initiis egressus Ludwich demonstrare vult formam carminum homericorum vulgatam præalexandrinam esse vel e temporibus alexandrina ætate antiquioribus profectam esse. Quam rem ut demonstret, uberrimam affert collectionem locorum homericorum a solutæ orationis scriptoribus inde ab Herodoto laudatorum (pag. 71—133). Heæc collectio, quæ est huius scriptoris et doctrinæ elegantia et insignis in omnibus rebus accuratio, summa cum sollertia et diligentia confecta maximam habet vim et gravissima est pars totius huius libri, præsertim quum illi loci e scriptis aliorum allati pleni, nequaquam mutilati, exscripti sint. Legimus fragmenta CLII a solutæ orationis scriptoribus allata, quæ continent versus plenos vel decurtatos circiter CCCCLXXX. Omnia hæc fragmenta a scriptoribus græcis relata IX vel XI habent versus additicios, papyri autem illæ, de quibus supra diximus, quæ continent versus vel partes versuum CCOXI, præbent versus additicios utique XXI, E scriptis Platonis versus CCIX afferuntur, in quibus nulli insunt versus additicii nisi in spuriis libris. — Facere non possumus quin adiungamus scriptorem nostrum emolumentum locorum horum conquisitorum maxime aucturum fuisse, si locos homericos etiam a poetis græcis inde a Simonide. (fr. 85 ër δὲ τὸ κάλλιστον Χῖος ἔειπεν ἀνήρ" οἵη περ φύλλων γενεή, τοίη δὲ καὶ ἀνδρῶν) laudatos vel imitando redditos vel ad ludum et iocum conversos in unum congessisset (cf. p. 68 54.). Iam ex iis numeris, quos supra attulimus, perspicuum est eum carminum homericorum contextum, quem codices præbent, a scriptoribus græcis quarti a. Chr. n. sæculi multo propius abesse Nord. tidsskr. f. filol. 3die række. IX, 4