50 V. Knös: Anm. af quam a quattuor illis papyris græcis!'. Ac veri simillimum est maxima ex parte eundem fere esse contextum, quo Plato eiusque æquales utebantur, certe si universa carmina et numerum versuum respicimus. Fortasse etiam si singulorum vocabulorum formas spectamus. Sed hac in re multo difficilius est iudicium. Prorsus enim nescimus — et haud scio, qua via ac ratione id possimus cognoscere — utrum Plato, ut exemplum afferam, ὃ 90 legerit ἕως ἐγὼ περὶ κεῖνα κτλ. an εἴως ἐγὼ an fortasse sios (05) ἐγὼ κτλ. et alia eiusmodi. [499 habet Plato ϑυσίαισι καὶ εὐχωλαῖς ἀγαγαῖσιν pro eo quod est ϑυέεσσι καὶ εὐχωλῇς ἀγανῇσι. ϑυέεσσι omnes, quod sciam, codd, habent, εὐχωλαῖσιν ἀγαναῖσι G[— Vind. 39] εὐχωλῆισ᾽ ἀγανῇσι A[Ven. 454). De vetustate contextus vulgati et de dictionis homericæ confirmitate disserens Ludvich etiam eam agendi rationem seu id contextum vel corrigendi vel mutandi genus attingit, cui nomen Knightianismi imposuit. Duæ res hic mihi considerandæ videntur. Primum quum contextus receptus formam vocabuli præbet, quæ legibus versus homerici non satisfacit, quæ prorsus metro repugnat, haud scio an quærendum sit, utrum ex illo vocabulo aliter scribendo emendatio elicienda sit seu utrum illius vocabuli alia, fortasse antiquior, fuerit figura, qua accepta metrum quadret legibusque versus homerici satisfiat, an in illis salebris metri sit acquiescendum. Exemplum locum iam allatum ὃ 90 denuo afferam. Habent codices teste Ludwichio ἕως vel εἴως, in quibus figuris apertum est vitium, quum utraque figura versui repugnet. Scribit Ludwich siog, quæ figura nusquam, quod viderim, in codicibus invenitur. At re metrica requiritur, ut hoc loco figura vocis qualis est εἶος vel ἧος in contextum carminum homericorum inseratur. Sequitur igitur ut inquiramus, num certissimis grammaticis rationibus demonstrari possit figuram vocis quæ est εἶος vel ἧος linguæ græcæ et quidem homericæ elocutionis quondam fuisse. Quæ diiudicatio iis doctis viris transmittenda est, qui in legibus linguæ græcæ immutationibusque vocum perscrutandis versantur (qua de re conferantur et alii et Kühner-Blass, Gram. 11, p. 173 sq.). Alius est locus omnibus cognitus x 60 βῆν εἰς Αἰόλου κλυτὰ δώματα κτλ. Hoc quoque loco manifestum est peccatum, quo summum poetam se astrinxisse non facile quis crediderit. Brevis syllaba in arsi (debiliore parte pedis) producta non potest non valde offendere. Ac facile evitari potuisset hoc vitium, si poeta scripsisset Αἰόλου ἐς κλυτὰ δ. vel tale quid. Corripitur hæc terminatio -ov P 355 μυληφάτου ἀλφίτου ἁκτῆς. Quæritur igitur, num hæc metri salebra possit sanari. Hartel, Hom. Stud. III 8, ' Ac tamen papyri multo antiquiores sunt quam antiquissimi codices. Hac in re his præstant illæ.