Ludwich, Die Homervulgata. 51 collatis τοῖος ξἑών, οἷος οὔ τις κτλ. > 105 aliisque locis similibus coniicit Αϊόλοιο κλυτὰ δώματα (— -’ -- — ~ — — — ~). Sane positione producitur vocalis o, in quam hæc terminatio exit, 1 126, 268. Sed si “ζόδλοιο scriptum esset, intellegi non potest, qua ex causa futurum fuerit ut in Αἰόλου mutaretur itemque in omnibus aliis eiusdem generis locis — summa autem locorum est XXIII — pro ea usitatissima et pervulgata terminatione quæ est -o0 scriberetur terminatio -ov, quum aliis in rebus tenacissima est codicum scriptura, quod demonstrant δαῖέ of E 4, κέ οἵ Z281, οὔ ἔϑεν A114, οὔ οἵ B 392, alia eiusmodi. Ahrens, Rhein. Mus. II 161, coniicit A6200. Vocalis o est terminatio gen. sing. II. decl. in vocibus Π]ηνελέω-ο Ξ 489 (Ven. 454, Ilnγελέοιο cod. pl., sed nom. ]Π]}ηνέλεως, ace. Π]}ηνέλεων), ΠΙ|ετεῶ-ο B 552 al., et conferantur ᾿Ατρείδα-ο, ἐμέ-ο σέ-ο 8-0 (ex ἐμεῖ-ο σεῖ-ο e-o). Quod Hartel collatis formis arcadicis Ar0421wrvida-v Εὐμηλίδα-υ et ion. ἐμεῦ dicit veri simile esse -o0 primum in -owv, deinde in ov mutatum esse, omni fundamento atque ratione in lingua homerica caret. Inter terminationes quæ sunt -o0 (— ~) et -ov (—) mediam formam quæ est -o0 (— —) quondam fuisse, ut inter figuras ĉusto et ἔμεῦ quondam fuit figura ἐμέο, non potest non concedi. Quum terminatio -oxo est in Iliade 1085 locis et in Odyssea 702 locis, terminatio -ov autem 1015 locis Tliadis et 808 locis Odysseæ”, contra terminatio quam coniicimus fuisse -oo 17 locis Iliadis et 6 locis Odysseæ*”, facile putamus hanc insolitam terminationem maxima illarum terminationum — imprimis terminationis -ov — frequentia quasi obrutam esse et evanuisse. Terminationem -o0 præbent 308 voces, maxime nomina propria et epitheta — ut ᾿Αλκινόοιο 30 1., ᾿Αλκινόου 4 |., Τηλεμάχοιο 16 1., Τηλεμάχου 12 1., αἰγιόχοιο 50 1., αἰγιόχου uno 1., ἱπποδάμοιο 22 1., ἱπποδάμου uno 1. —, terminationem -ov autem 419 voces, maxime usitatissima vocabula — ut αὐτοῦ 71 1., αὐτοῖο 11 1., semper ἄλλου, ἐκείνου, κείνου, τούτου —, contra terminationem -oo in 9 vel 11 vocibus (cf. Curtius, Etym.’ 156) servatam docti viri sumpserunt. Fortasse quondam scriptum erat AióŻoo, quæ figura, postquam illa terminatio, quæ haud dubie brevi tempore in ore hominum viguit, e lingua evanuit, in usitatam formam immutata est. Metrica igitur ratione forma qualis est Aióloo x 60 requiritur. Hanc formam aliquando quamvis brevi tempore in lingua 1 Ludwich ad κ 36 et 60 affert arF0o20Fo P. Knight, sed non affert Aió/oo Ahrens, Rh. Mus. II 161, et ad a 70 ὅξο P. Knight, sed non óo Buttmann, Ausf. Gr. Sprachl. I? 299. Somnia igitur Knightii affert, coniecturas doctorum virorum gravissimis argumentis nitentes non affert. ? Chr. Cavallin, Mélanges Graux p. 559, Den homeriske dialekten (1892) p. 168. 3 Hartel, Hom. Stud. III 9 sg. 4*