52 V. Knös: Anm. af Ludwich, Die Homervulgata. græca viguisse sumendum est. Neque ulla alia vocis figura, quæ hoc loco rei metricæ satisfacit, potest coniici. Quæ quum ita sint, non sane temere agimus, si contextui homerico illam inserimus. Leaf, The Iliad, London 1886, 1888, scribit B 518 ᾿φίτοο et in annotatione addit: ᾿Ιφίτοο, a certain restoration for ᾿Ιφίτου οἵ MSS. Cf. etiam Monro, Hom. Grammar” § 98. Ac si quis formarum illarum ὅου et ës commonefacit, respondendum est illas formas nequaquam metro repugnare neque, quæ est in homericis carminibus formarum multitudo et varietas, omnia ad unam legem esse conformanda, quamquam perfacile .coniici potest illud ὅου ex prava interpretatione scriptum esse pro eo quod est ὅο , sed iam antiquitus ôo in ὅου mutatum esse inde concludere possumus, quod ad huius formæ similitudinem facta esse videtur figura ἕῃς, quæ in novissimis [Iliadis partibus est. Tum aliud est quæstionum homericarum genus, earum quæstionum dico, in quibus inquirimus, qua via ac ratione singularum vocum anomalæ vel insolitæ figuræ ortæ esse existimentur, utrum secundum leges linguæ antiquiores an ad similitudinem cognatarum figurarum an ex prava alicuius figuræ interpretatione sint formatæ. Hæ quæstiones minus ad carmina homerica recensenda pertinent, quam ad ipsam linguam græcam legesque eius penitus cognoscendas. Nonnulla exempla quam brevissime afferam. Huius generis sunt illæ vocum figuræ ὅου et ἕης, de quibus supra diximus. De verbis ἀπούρας et ἀπηύρα recte sine dubio disputavit Hinrichs, De homer. eloc. vest. 800}. 1875, p. 139 sq. Deinde quæri potest, quid iudicandum sit de figuris ϑείῃς ϑείῃ cod, pl. et ϑήῃς ϑήῃ Arist., de figuris βείω βείομεν, de κρειῶν similibusque figuris, de verbo illo πεινάων 1'25, quum legatur πεινήμεναι v 137, de forma dat. plur. σπέσσι". de accentu vocis ταρφειαί, de loco spiritus participii εἰκυῖα, aliis eiusmodi rebus. Potest aliquis sibi proponere, ut Aristarcheum contextum re stituat. Sed neque scimus, quid Aristarchus unoquoque loco statuerit seu cui lectioni palmam dederit, neque ipse ille vir omnibus numeris perfectus erat et qui opinionis errore duci non posset. Ne Ludwich quidem in Odyssea edenda id sibi proposuit. Ac si quis sibi proponere velit, ut contextum Aristotelis vel Antimachi nobis det, nonne nobis concedendum est ei adiumenta huius rei gerendæ prorsus deesse? ‘Tum si quis credat fieri posse, ut contextus septimi vel octavi vel fortasse noni a. Chr. n. sæculi re- τ Annotandum est codicem P, anno 1201 scriptum, teste Ludwichio habere a 70 óo, quod in ὅου correctum est. 5. Fluctuant codices maxime σπέσι et σπέεσι habentes. Observandum est A 4 legi δ᾽ ἐλώρια D, δ᾽ ἑλλώρια cod. pl. (LR.) pro eo quod est δὲ ἑλώρια. Accedit quod terminatio -soo multo frequentior est quam terminatio -Ἔσι: sunt ἐπέεσσι ἐπέεσσιν ènssoo 115 locis, ἔπεσσι ἔπεσσιν ἔπεσσ 18 locis, sed ἔπεσι ἔπεσιν ὃ locis, λεχέεσσι λεχέεσσιν λεχέεσοσ 17 1., λέχεσσι 3 1., λέχεσι nusquam.