82 Z.: Anmeldelser. Wesenberg cum post Baiterum has ederet epistolas, editionem collocavit in fundamento ampliore, Baiter enim in Mediceo 49, 18 versatus est, Wesenberg plures adhibuit testes. Wesenbergi rationem Mueller re comprobavit. Nam cum Mediceo primum inter libros locum designaret, tamen nec illos quos addiderat Wesenberg testes sprevit nec codd, NEOHPR (— XX) quos nondum norat Wesenberg. Quamquam nimirum, ut dixi, Muellero ipsi quoque cod. M. testis est locupletissimus. Denique non nulla ipse Mueller emendavit et virorum doctorum coniecturas diligenter conquisitas aliquot in verborum contextum recepit, sed caute et prudenter, ceteram multitudinem adnotationibus custodiendam mandavit. Z. O. Altenburg, De sermone pedestri Italorum vetustissimo. Lipsiae 1898, Teubner. (Ex Ann. phil. suppl. XXIV, 485—533.) » Vetustissimum« sermonem Italorum Altenburg facit pertinentem usque ad Sisennam! Ex hoc campo tam lato selecta et sparsa quaedam decerpsit Altenburg de copia verborum, de asyndeto, de coordinatione, de attractione, de subiecto, de collocatione verborum. Bt haec quidem non sine fructu aliquo Altenburg; qui tamen melius fecisset si egisset accuratius magisque elaborasset in singulis. Ex multis pauca haec adnotata affero contra Altenburgii disputationem. Ad p. 486. Catonem dicit Cicero Brut. 293 non artem fugisse omnino dum omni studio sequeretur naturam, sed impolitum fuisse ac rudem, i. e. artis perfectione caruisse. — Ad p. 486. Cic. Brut. 33 non impeditam verborum structuram sed ipsa verba posterorum iudiciis 80. sensibus horridiora vel duriora tangit. Gellii autem verba XI 13 non de arte dicendi sed sunt de collocatione verborum neglecta. — Ad p. 488—9. Nec recte loci ex titulis aetatis Ciceronianae publicis afferuntur quasi exempla sermonis antiquissimi, nec magis accommodate Cornelius Sisenna, sectator Asianarum deliciarum, affertur inter auctores priscae illius ac sincerae latinitatis artisque nondum excultae. — Ad p. 489 sqq. Nec ergo igitur (Plauti Trin. 756) nec in poplico luuci nec aedium sacrarum verum est exemplum sermonis redundantis. — Ad p. 493. Non »semper« additur demonstrativum quo repetatur relativum enuntiati prioris. — Ad p. 503 facitoque ioudicetur. Hoc ioudicetur subiunctum est, non »coordinatum«; quod ex eo ipso perspicitur quod facitogue per se stare non potest. Et hoc illud est quod nominat Delbrück vgl. Syntax III 418 sqq. »unbezeichnete Hypotaxe«. — Ad p. 510. δὲ deus si dea est afferri non debuit inter ea quorum cum senten-