H. Høffding: Anm. af Patin, Parmenides. 83 tia alterum alteri subiungat tamen »coordinantur«. Nam enuntiata haec si deus si dea est sententia ipsa paria sunt et »coordinata«. — P. 510 mire dicuntur rudes animi fuisse eorum Romanorum qui leges panxerunt temporibus Gracchanis Sullanis Caesarianis. — P. 506 [CIL I] »293,8 de hħeisce, dum mag. aut imperium habebunt, ioudicium non fiet. — Posterioris aetatis auctores post dum praesenti contentos fuisse inter omnes constat«. Sic Altenburg: quasi vero scriptores posteriores tali loco, ubi dum ad futurum tempus relatam quam diu significet, aut potuerint aut soliti sint praesenti verbi ac non futuro uti. Mitto Ciceronem, scriptorem eiusdem aetatis, apud quem in tali sententia legitima est constructio ad hunc modum: dum genus hominum, dum populi Romani nomen extabit, tua illa pestifera intercessio nominabitur (Phil. II 51; plura affert Merguetus); sed Tacitus, scriptor certe posterior, sic scribit, nec usquam in tali sententia aliter: a. XIV ὅδ, 12 tua erga me munera, dum vita suppetet, aeterna erunt. — Ad p. 516. Mire Altenburg Catonis illud ne guid emisse velet et quae sunt huius generis inter ea attractionis syntacticae exempla affert, quae habeant tempus tempori verbi regentis assimilatum. Z. M. Valerii Martialis Epigrammaton libri, rec. Walther Gilbert. Editio stereotypa emendatior. Lipsiae MDCCCXCVI, Teubner. XL -+ 407 pp. Textus huius editionis differt ab ila quae edita est a. MDCCCOCXXXVI locis quadraginta duobus. Et plerisque quidem locis textus ita factus est emendatior; sed XII 3,4 prior editio Gilberti habet cum libris manu scriptis: Dat patrios manes quae mihi terra poiens, haec posterior: Dat pairios armis quos mihi terra potens, coniectura non satis probabili; quo modo autem locum corruptum sanari oporteat est incertum; inter coniecturas optima mihi videtur Hirschfeldii: Dat patrios manes quae mihi terra parens. Z. A. Patin, Parmenides im Kampfe gegen Heraklit. (Bes. Abdruck aus dem 25. Supplementband der Jahrbücher für klassische Philologie.) Leipzig 1899, Teubner. P. 491—660. Parmenides’ Stilling indenfor den græske Filosofis Historie har i de senere Aar tildraget sig særlig Opmærksomhed. Hvad der foreligger fra hans Haand, er som bekendt Fragmenter af et Læredigt, bestaaende af c. 150 Vers. I en sammentrængt Frem- 6*