7 smaa kveldslag heime elder ute; skillings-laan og gaavor til venerne hennar — — Aa ja — han kann rett turva sermerkja, at det ikkje er av hennar men av hans midel, det gjeng! For han maa ingen ting sløsa burt paa den maaten. Gjerer han det, so er ho yver han som eit vondt vedr og læt, at def er til unyttes, — og def er daa ikkje turvande likevæl! Og ho vaktar yver han som den argaste drake. Ho gjøymer vekk brennevinet og negtar han aa røykja inne i stovorne. Ikkje eingong i matstova fær han ta seg ein røyk etter middagen. Og vil han be ein kamerat paa toddy, naar ho ikkje er i godlune, so lurer han seg til justsom ein skulegut, som ikkje endaa hev lov til aa røykja, — steller til nede paa kantoret og stengjer seg inne der med dei framande. Ingi under, at folk kallar han „tøffelhelt!“ — Skal han einkvar gongen hjelpa ein god ven, som treng det, so lyt han lura seg til med det og; for det kann ho daa slett ikkje tola. Fær ho teven i, at han vil skriva paa aat einkvar, so hev han henne strakst: „Atle — kom i hug, du hev gjevet mama ditt heiders-ord, at du aldri skal gjera det!“ Heidersord, ja! — sovoret ein gjerer berre fyr husfreden si skuld. — Det kann ellest vera