8 gildt aa ha til aa skulda paa, naar det gjeld um aa segja nei. For berre namnet duger ein liten grand, so vert. ein reint urimelegt utnyttat. Kvar unæmingen, du vert kjend med, vil ha deg til aa kautionera elder skriva paa tvert, fyrr ein er komen so langt som til „brorsskaali“ eingong. Og daa nyttar, gud hjelpe meg, ingen ting annat enn heiders-ordet til vermor! — Ellest er han meir beinsam, enn det ser ut til, og han skriv nok paa so ender og daa — i mugg. Ja ein handelsmann er nøydd til det. Det er synd i han, stakkaren! For han er i røyndi ein hyggjeleg og snild kar, og fyrr han vart gift, var han den beste kamerat, ein kunde ynskja seg. Han er baade dugande og drivande, og eit godt hovud hev han — betre enn dei fleste. Det er ikkje mange, som kann syna fram ein handel, som gjeng so fjerre som hans. — At han no held seg meir til det vaate enn turvande kunde vera og skvaldrar og hyklar og er smaavoren, det negtar eg ikkje! — Men eg orsåkar han; fyre giftarmaalet var han ikkje soleids. Ja eg kann mest sverja paa, at det er hennar skuld, um det moralsk gjeng utfyr med han [få „Med dykk nemner han vel ikkje det der heiders-ordet, kann eg tru?“ sa doktaren, han totte