Et 9 den andre talad, som han skulde havt betaling fyr det. „Gud fri oss! — men vart det spurdag um det, so — — til meg sa han vel ikkje nei! — Men det kjem aldri paa tale slikt oss imillom. Eg nemnde det berre, for — — ja, for eg tykkjer, skrøytet hans er so bannsett ufjelgt, at — — — Og fyr desse der veninnorne aat frua. Naar det gjeld dei, sjaa daa kjem ho og er so søt, du, og smeikjer og hultrar og hyller fyr han og segjer ja og amen til alt, kvat han vil. Og so greider ho ut, at i røyndt bryt han ikkje sitt heiders-ord, um han hjelper dei. For naar han skriv paa i staden fyr henne, so er det daa eigenleg Ao, som stend inne fyr det, og ikkje han! Og /o hev daa ikkje gjevet mor si nokot heiders-ord! Og han kann daa ikkje misbruka sin stilling, naar han er.hennar fullmegt, — og lata henne staa der og skjemmast fyr sine vener! — Det ser so illa ut, at ein ikkje vil hjelpa ein trengande, naar ein kann gjera det! Og ellest so tarv ikkje mama faa vita um det! — — — Jau ho kann mi sann vera kringmælt, naar det gjeld hennar eigne grillor! Er han daa påahalden og vil staa ved sitt heidersord, so kjem ho fram med silkelabben og