11 kona slengja i ein, at han kann helder gaa til tauserne! Naa, kann doktaren gjera aat fyr den sykja, so — ja, eg segjer ikkje meir. Det gjeng rett sogor um henne, kann doktaren tru. Og det er ikkje godt aa vita, kvat som er sant elder ei. Mi tru er den, at — — ja, “eg, trur daa eigenleg ingen ting helder. Men det segjest, at det ikkje er nokon verkeleg venskap med alle desse frøknarne, ho vankar saman med, men nokot reint annat! — endaa det kann rett vera berre snakk. Eg trur sikkert, at det er snakk, for — ja — eg veit no sjølv —. Eg hev ofta voret der til eit slag kort og eit glas toddy, og naar ho kjem paa kjæta — gud, kor ho daa kann sjaa paa ein! Ja, og eg er daa ingi frøken. Men sovorne augo ho hev, og slik ein figur! Og so kann ho verta so mjuk-mælt, og tvo gonger hev ho sagt meg, at eg er so lik ein annan. Men kven det er, fær eg aldri vita. For naar ho kjem so langt, vert ho med eitt døkk og sturi og mæler ikkje eit ord. Og daa er det ikkje verdt, at mannen talar til henne. Ho bit aat han, um det er aldri so mange vitne tilstades.“ „So! — Men det, de sa um veninnorne