ÉT 17 ei sers vællæta yver fru Alvhild Stormbom sine framifraa eigenskapar: hennar gode hjarta, hennar beinsame hjelp til vener. (Daa han det nemnde, saag frøken Bergqvist ut, som hadde det voret eit stikk til henne). Med venskapen var det ellest' vanleg so, at han sluttad, der pengespursmaalet byrjad. — Og so hennar greide umdøme og intelligente skyn paa alt, hennar fine sjæls-adel! Ja, han hølte aldri, men han laut ha lov til aa segja det: Han hadde sjeldan høve til aa tala med ei dame, som visste so væl greida paa alle ting, og som skynad han so godt som fru Stormbom! Ifraa desse dygder kom han til hennar utvertes menneskje: kor søt og yndefull ho var, kunde han ikkje nok segja. — Og so kom det, han eigenleg vilde fram med. Det var verkeleg synd, at eit paa alle vis so framifraa menneskje skulde tvitlast burt soleids og gaa den visse undergang i møte! Han visste nok, at det ulukkelege ægteskapet, som alle talad um, ikkje var utan orsak i det. Men var det naudturvelegt, at det skulde vera so ulukkelegt? Han tvilad slett ikkje paa, at ho skulde verta frisk att — nei visst ikkje! — dersom ho berre kunde faa seg til aa opna sitt hjarta fyr Adolf Paul: Blindebukk. 2