18 han; — um ho vilde lita paa hans finkjensla og lata han — — »Operera, ja! — trur ikkje doktaren, eg veit, kvat han vil!“ skar frøken Bergqvist i. „Og “no vil han vel, at eg skal leggja meg ut um aa. yvertelja henne! Eg kann nok skyna, kvar han kjem ifraa. Det er ikkje vandt aa høyra, at han hev voret hjaa denne Bromann, denne pratmakaren! For nett det same hev han sagt til meg fyrr. Men det fekk han skam til takk fyr! — Ja so mykjet . magtar eg, at det er ikkje verdt, han stikk nosi si innum døri til Stormbom sine oftare. Alvhild hev ellest aldri voret sers hugad paa, at han skulde dra seg der til alle tider. Og so no, naar ho fekk vita, at han for kring og talad soleids um henne! — Men det hev han ifraa mannen, for han er lika god. Og doktaren med. Alle mannfolk er nett likeins. Rettige slarvekjerringar ifraa fyrst til sist! Eg kann vitna — ja eg kann sverja, um det trengst, at Alvhild er plent soleids som alle andre kvinnor — ikkje ei saad onnorleids! Det er berre eit paafunn av mannen. Og kvat veit han um henne — han, som ikkje hev voret henne so nær som so eingong! Og det er nett som det skal vera; for han er ein skarv!“