19 „Men det var daa snytarskap av henne aa gifta seg med han, naar ho —“ »Nei, det var han, som snytte henne; det hev ho sjølv sagt meg! — Ja, doktaren maa ikkje tru, at eg skjemst tala um slikt, endaa eg er ugift. Høyr no: Brudlaupsdagen, daa dei væl var vigde, daa fyrst kom han fram med, at han — — han stod til, at han — ja, at han hadde havt eitkvart sovoret — ufjelgt, som sume mannfolk hev, men at det ikkje var faarlegt no lenger. Og det var ærelaust gjort, at han ikkje sa henne det, fyrr dei var vigde! For ho fekk slik ein stygg til han, daa ho høyrde det, at ho snaudt tolde sjaa han meir, — som rett var! Og so gav han seg til aa drikka og halda seg med andre. Daa var det slutt fyr aalvor! Ikkje turvte /o, ei fin og vælvyrd dame, skifta med kven som helst andre. Er det so undarlegt?! Men aabrudig er han korso og set ut skrynjor um henne og hennar veninnor. Ja, eg veit nok, kvat dei segjer um meg; men det bryr eg meg ikkje um. For er eg ven med einkvar, so er eg det utan aa spørja etter, kvat folk segjer! Og eg gjeng der like ofta korso — ja!. Men at Alvhild skal hata ein mann, som ter