21 og henne kann ein lita paa som paa gud fader. Kvat ho ellest gjerer, — lyg gjerer ho ikkje! Det finst nok av dei, som lyg, korso — det hev baade eg og ho fenget freista. For dersom eg av skir takksemd syner henne ein grand meir enn vanleg tydskap og medkjensla i hennar store vanlukka, so gjeng mannen og denne Bromann og kviskrar til høgre og kviskrar til vinstre, og strakst so er venskapen usedug — og eg veit ikkje alt! Og det trur folk naturlegvis, og so skal heile Helsingfors stikka nosi i det. Men det er lygn, det kann eg sverja paa. Det kunde ein fyrr segja um frøken Jakobsson daa, for ho er mykjet intimare der i huset enn eg. Ja — ho ber seg verkeleg soleids aat, at det skulde slett ikkje undra meg, um folk tok til prata um henne. Men Alvhild — fyr henne skal eg borga som fyr meg sjølv. Og det er verkeleg synd, at ho skal ha det soleids, — eit so framifraa menneskje, som ho er. Mannen kann vera glad, so lenge han fær ha henne, for var ikkje ho, so bar det visst til skogs med heile handelen hans, soleids som han styrer seg i alle maatar. Men ho held tumen fyr augat paa han, ho — mi sann gjerer ho so! Og eg syner henne og lærer henne alt det, eg kann i handelsvegen.