22 Det trengst rett, at vi er vare og vaktar paa, for han berre slarvar og ranglar! Men takki ho fær! — Jau, slær henne gjerer han, og det til gagns og. Og at ho verjer seg og slær igjen, —- ja — ein er vel ingen hund helder, um ein er gift! — Men at ho no tvitlast burt dag fyr dag — det er, so ein kunde graata blod fyr det! Ho ser daa ut, so det skjer ein snupt i sjæli! Det er visst, at kann doktaren faa henne frisk att, so vert ingen fegnare enn eg!“ : „Ja — det er just i aaføre av sjukdomen hennar, at eg kjem til dykk. For dersom de vilde, kunde de hjelpa meg til aa faa greida paa upphavet til denne tvitlesykja. Ho mun ha eikvar duld sorg aa bera paa — eitkvart, som tærer paa humøret. Og fekk eg berre tak i, kvat det er, so var me longe halvveges komne. Alle desse brosorne med mannen gjerer sjølvsagt mykjet til det, men dei er ikkje hovud-orsaki. For at motviljen til han skulde vera so yver alle grensor, — det er visst berre nokot ho læst. Men skulde eg vera sikker fyr mistak i lækjemaaten, laut eg ha greida paa sjukdoms-upphavet. Og um de ikkje trur, de kann yvertelja henne til aa skrifta fyr meg, so kunde de kann henda