28 den fyrste gongen, so vilde alt vera væl, og lukka kom nok til oss og! Aa — eg skulde gjera alt fyr henne. Ingen ting i verdi, som eg berre kunde faa tak i, skulde vera for mykjet, naar det kunde gjera henne lukkeleg! Stakkars kvinna, ho hev det visst ikkje- for gildt, soleids som det no er! Nei, hadde me berre eit barn, so vilde alt vera i si rette leid og livet verta laglegare fyr oss baae tvo! — Men ho vil ikkje vita av meg. Lika ifraa brudlaupsdagen hev ho havt ein reint undarleg stygg til meg, utan at eg skynar orsaki. Og ho syner reint ut ein mothug, berre eg vaagar meg i nærleiken av henne, so det er meir enn brysamt. Ja det er umogelegt ikkje aa verta arg daa. For ho fær med ein gong eit heilt annat andlit, vert stiv og kald og skubbar meg ifraa seg, som um eg var ein skabbutt hund. Og læt eg henne ikkje daa vera i fred, so vert ho rasande — ja ho misser reint samlingen. Og det er fa'n, kor sterkt eit kvinnfolk kann vera, naar no gjeng ut paa det; fvo mannfolk kunde ikkje raa med henne daa. — Soleids var ho longe fyrste gongen, og soleids er ho: endaa — berre so mykjet verre. Og i all denne tidi hev me ikkje komet einannan eit grand nærare — — KO —