29 helder motsett. Skilet imillom oss vert breidare ifraa dag til dag. — Ho hatar meg no, og eg trur, ho lengtar etter, at eg skal døy.? „Men — du er daa ein stakkar, kor som er, gode ven! Ja, orsaka meg! — Ikkje kunna raa med eit kvinnfolk og lesa henne teksten! — Kann du ikkje freista med sovedropar elder eitkvart slikt?“ sa doktaren, som vart arg paa vegnaden. : „ig hev nok tenkt paa det, men det hev ho ogso gjort! Og ho hev sagt, at daa gjev ho meg gift efterpaa elder tek livet av seg.“ „>o skil deg ifraa den satan daa! Ho øydelegg deg daa reint! Ja du er vorten ein god stakkar i det siste! „Aahaa!“ sa Stormbom og gjorde seg morsk. »Seg ikkje det der ein gong til!“ „Ja,“ lét doktaren, „lata eit kvinnfolk øydeleggja heile livet fyr ein paa sovori vis og ikkje ha mod til aa riva seg laus, — det er vesalt! Elder er det ei sers njoting fyr deg aa liva under same toka som eit menneskje, som hatar deg? „Nei, men eg kann ikkje, eg kann ikkje skilja meg med henne! Og eg hatar daa ikkje henne! — Trur du rett, eg vil utsetja den kvinna, eg elskar, fyr skandale og vanvyrdnad! Vilde du gjera det kann henda? Du veit vel, korleids