30 det vert fyr ei fraaskild kona, — korleids folk er imot henne og ser henne yver akslerne !% „Aa — berre ikkje skap deg fyr meg! Det er ikkje so sers faarlegt med den kjærleiken“, sa doktaren; han visste nok, kor stor deil den gode mazen, vinen og likøren hadde i dei mjuke kjenslorne. — ,Naar ikkje kjærleiken hindrar, at du held frillor, so er han ikkje hardare, enn du godt kann berga deg han utan!“ »Men skynar du daa ikkje, at det er naudi og vonløysa, som driv meg til dei andre!“ ropad Stormbom, som ikkje vilde av med sin tragiske ham. „Og eg gjerer det ikkje i dulsmaal fyr henne helder. Nei, eg er ingen svikar — soleids. Kann henda eg kunde vaaga til med skilsmaal. — Men so snart eg hev voret henne utruen, so kjem ho og smeikjer og er so tyd og blid, at dei gamle kjenslorne vaknar att. Og daa kann eg verta galen av tanken paa, at eg ikkje kann faa henne! Eg kann ikkje skiljast ifraa henne; eg kann ikkje liva utan henne. Skynar du ikkje, at eg vonar alt endaa! Og um eg gjerer ein slutt paa det, so er det slutt fyr alltid, og daa hev eg ingi voner meir um aa faa henne, — slett ingi! — Helder denne stakkarsdomen daa enn slett ingi voner meir!“