32 »Och jag gaf — henne blott — uppå skuldran en kyss!“ sette Bromann i av full hals; han vilde visa sin gode vilje til ikkje aa høyra, kvat som vart sagt. Denne hyklingi vart Stormbom for strid. »Slutta med den armodsdomen, Bromann; -du gjerer ein galen med det!“ skreik han og klemde knytte neven endaa verre i bordskiva. Bromann spratt upp reint forfærd. »Nei, eg meinte — spela helder eitkvart annat enn det der tullet. Eitkvart, du veit, at eg synest um! — Spela Mendelsohn sin brudlaupsmarsj — den er mitt yndarstykkje! Gjer det, so er du gild!“ Han gjekk burt og klappad Bromann paa oksli og drakk venskap med han att. Sette seg so einsleg ved eit annat bord, studde baae olbogarne imot bordplata og' starad paa eit bleikt maalarstykkje — ein marine —, som hekk paa andre veggen. Bromann spelad og spelad, og Stormbom tonad til, trødde takten med foten og starad stivt paa maalarstykkjet, so han fekk taaror i augo. Og di lenger Bromann spelad, di meir vart Stormbom i ekse, og paa resten var han so reint burte, at han byrjad snakka høgt med seg sjølv: — — ,der — der var det. Der var me fram