33 til altaret komne, og so sluttad musikken, — og presten tok til aa tala — og s0 —'—% Han slengde seg fram gruve yver bordet og byrjad stortuta, so Bromann sluttad spela og gjekk fram til han. »Sjaa so — tola deg! Tenk ikkje paa detta no meir! — Kom og drikk. med oss og ver glad att.“ _ Men Stormbom fôr upp, slo kring seg med armarne og strauk seg yver augo med handarbakjet og briskad seg: „Trur de, at eg fliper, kann henda? Er det nokon, som tykkjer, at eg hev nokon ting aa flipa fyr, so — seg berre ifraa! — seg ifraa, so skal eg syna, at det ikkje er eg, som er ein stakkar! —- Tykkjer kararne, eg er ein stakkar! — Kom berre hit — den, som torer til!“ Og han slo til glaset, som' doktaren rette til han, so det fauk burt i maalarstykkjet, og munkelikøren skvatt utyver havet og flekkad til dei sylvkvite segli paa lystkuttaren, som laag der i vindstilla. — So kom snyktingi att „Det var min brudlaupsmarsj. Den spelad organisten, daa me gjekk upp aat altaret, ja, og daa var trulovingstidi endeleg slutt, ‘og alt, eg hadde gjenget og vonat, skulde det verta aalvor av. Adolf Paul; Blindebukk. 3