34 Eg var reint som eit annat menneskje, — so glad som eg aldri fyrr hadde voret. Og daa vigsla var ferdig, og me gjekk ut or kyrkja, so spelad han same marsjen att med fullt orgelverk. Og eg kjende meg som ein gud og trudde, at fagnaden skulde vara i all æva. So reiste me, — og so var alt um inkje — med ein gong. Alle voner tynte med eitt slag — utan ynksemd! Og helvitet yver meg, og paa det vert det ingen ende! Den brudlaupsmarsjen — den høyrde eg den sælaste augneblinken i mitt liv, den einaste sæle, for sidan hev eg ingi havt. Lukka skulde ikkje rekka lenger fyr meg enn til brudlaupsmarsjen; — den var upphavet, og den var endelykti. Og berre eg høyrer den, so kjem alt yver meg att justsom den dagen — og hæder meg, fyrdi eg var so viss! Men eg læt meg ikkje hæda — — aa nei — eg kann høyra det musikkstykkjet utan aa ta meg det for nær! So spela du berre, Bromann, skal du faa sjaa! — Hev eg kann henda ikkje rett til aa lata det stykkjet spela aat meg? Kvat!“ Han slo seg fyr brystet og saag seg i kring som ein triumfator. „Jau visst — jau visst! — Men ein annan