36 til livs, og Bromann hadde skjellt ut doktaren, som daa slett ingen ting dugde til, og fortalt eit par gode slosor, som kvikad ein grand, — daa kom vekselen fram. „Skal. du no ha pengar att!“ smaagrylte Stormbom. Men han skreiv paa korso — um ikkje fyr annat so fyr aa syna, at han var herre i huset og slett ikkje ottast korkje kona elder vermori. Nei, vedkomande det, at vermori skulde ha eitkvart aa segja! — det vart det aldri spursmaal um! „Sovorne. jødekjerringar — sit i uskift bu og tenkjer aldri paa aa døy! Og kjem og tek heidersord av meg, endaa eg ikkje hev fenget so mykjet som ein femmar av heile briknaden! Berre ei kjerring, som gjerer meg livet surt!“ — Bromann stakk vekselen i lumma og grundad paa, korleids han. skulde uttyda veksel-greida i morgon, naar Stormbom var fastande vorten og hadde gløymt heile hendet. Og Stormbom lagde ut um, kor mykjet han stod inne fyr aat den; kor mykjet den var skyldig han endaa, og kor mykjet han hadde misst i falittar her og der. — Men han hadde havt raad til; handelen gjekk godt, gudskjelov! Tenaren kom med rekningi, fekk skrubb, fyrdi han hadde lagt galet i hop, — og so femti RODO