41 Ho heldt med det nye i maaling og skulptur, men hadde sjølvsagt den naudturvelege age fyr det gamle. For nokot so guddomelegt som den medicéiske Venus elder Rafael sine madonnar kunde det nyè endaa ikkje syna fram! Den nye impressionistiske leid drog henne mykjet; ho kunde endaa til med eigne ord greida ut, kvat impressionisme var, — og skynad det altso. Og det, ho skynad, kunde ho njota. Men symbolismen — aa du store gud og fader! Symbolismen var det største av alt stort — i alle greiner av moderne kunst, men daa helst i litteraturen! Maeterlinck hadde ho leset kvart ord av — naturlegvis i originalspraaket. Og Edgar Poe. Aa gud, den Poe! Ho kunde aldri verta mett av han. Han var symbolist, Poe, endaa han døydde lenge fyrr umgripet hadde fenget namn; ho kunde ta seg alle stader paa, at han var det! Og det var hennar eigi uppdaging! Ho var ikkje av den gjenteflokken, som hermde Heine. Einkvar gongen kunde ho rett koma med eit gamalt herme, som ho nøyddest taka med; men daa gjorde ho det paa ein speande maate, som skulde segja so mykjet, at no