42 spelad ho seg med aa vera gamalldags modejournal-vækja. Naturalismen sitt verd vilde ho ikkje plent negta, endaa ho hadde stygg til dei ,,bokhaldarsjælerne“, som skreiv naturalistisk. Naar Zola ikkje. vart vald inn i det franske akademi, var det nett som det skulde vera. — Naturalismen var longe gamalldags, — det hadde ho lenge sidan høyrt. Kvat som no kom meir av den sorten, det dauddømde seg sjølv. Og til den sorten høyrde alt det, som var soleids, at tanken um kyn smaug seg inn imillom linjorne einkvar staden. Fekk ho aldri so liten tev av dette ulovlege, so dømde ho strakst, at boki var naturalistisk — og komi til verdi minst tie aar for seint, um emnet var aldri so nytt. For kyn — det høyrde berre til i bøkerne fyrr i tidi, det! No nyttad ein mest berre symboler. Aa, den symbolismen! Ho hadde naturlegvis høyrt gjetet baade bohêmar og dekadentar, men ellest ikkje gjevet sers gaum etter dei. Det fanst daa so mykjet fagert fyr dei, som søkte fagerleiken. Skjein ikkje soli, og fuglarne kvittrad, og blomarne vaks! Ein turvte daa ikkje frygda seg i pessimisme! Nei, symbolismen — det var hennar domæne! Der fann ho næring