43 aat eit fagert sjæleliv, som ellest vilde vera dømt til aa ørmegtast i kvardagskav og hyggeløysa. Difyr var ogso hennar liv i heimen symbolsk lagat. Ho vilde sjaa den, som kunde gjera henne det etter! — Smaamenni skynad berre til aa fjelga upp langsemdi si med eitkvart litet kinesisk rask, so lenge def var paa moten, og sidan med eitkvart annat inkjevetta, som kunde pryda ein grand. Men /o hadde sin sersmak og brydde seg aldri um dagsens skikk. Hennar boudoir (,furtekove“) kunde ingen i heile Helsingfors syna fram maken til. Der hadde ho til gagns slept sin raffinerte fargehaatt laus, og saman med den hadde hennar symbolistiske fantasi fenget fram eit reint under av einfeld fagerleik, som stettad hennar ovdyrkad fin-de-siecle-krav og gav ei høveleg raama til hennar draumar, naar ho vilde vera gjerandslaus utan vondt samvit. — Den einaste husgogn i koven var ein diger divan, klædd med blodraud silke og yversaadd med koddor og dynor av allskens skap og storlik. Yver golvet var breidt ei smyrnamatta so mjuk, at ikkje eit stig kunde høyrast, — ei matta med eit undarlegt mynster. Raudt og blaatt av sterkaste slaget veivlad seg i baaror um einannan og gjekk i eitt fyr augat som eit urolegt farge-