45 vendest ifraa gruggutt graavedr til det varmaste solskin, som mengde alle literne saman til ei einaste rosutte røra, — sprengdest i divanen si blodraude vitløysa, men lognad seg i den ljose azuren, der den svarte svanen sumde, døkk og ukjømeleg som ei uløyst gaata. Den svarte svanen — den var det vigtigste av alt! Den var daa endelig eit symbol — ho visste ikkje nett kvat paa; men han høvde so framifraa godt til symbol aat henne sjølv, totte ho. — — Naar ho um kveldarne gjekk inn i heilagdomen sin og skruvad upp den elektriske lampen, som var løynd attum silketjeldet, so heile . romet bivrad i blaatt ljos, og den digre skuggen av den svarte svanen dulde divanen, som ho laag paa, — daa kjende ho seg, som ho var sjæli i detta aandlause fantom, som sveiv der i det undarlege skinet av eit blaatt, dirrande ljos. Og det hende, at av all den poesi, ho hadde lært seg, mintest ho daa den guddomelege Edgar Poe sitt dikt ,Ramnen%. Ei heilag grysjing av mystik for igjenom henne, og ho deklamerad: »— og or denne myrke skugge aldri hevjar seg mi sjæl, aldri meir, — aldri meir!“