47 Berre ho sjølv visste vegen til denne gravi aat hennar løyndom. Og gong paa gong vende ho attende dit med sine tankar, — let dei krinsa kring det einaste hendet i hennar liv, justsom nattfivreldi flaksar um lJjoslogen, dei skal tyna seg i, og gjorde seg endaa midti undergangen voner utav det, som berre var eit minne. Det hende henne ein gong, med' ho laag der og gruvlad, at ho braadt miste kjensla av, at ho laag. Ho totte, ho sveiv i lause lufti yver eit botnarlaust djuv; glaset attum henne vart eit Ôp uppyver henne, som Jjoset skjein ned igjenom og sendest attende ifraa veggjerne i avgrunnen, og djupt nede — so djupt, at ho snaudt kunde øygna han, — sumde den svarte svanen og stirde upp til henne med gloande augo. Ein skræmsleg otte fyr aa detta der ned tok henne, og strupen snyrpte seg saman, so ho fekk mest ikkje pusta. Svanen vart til ein, som ho ikkje kunde gløyma. Han blinkad upp til henne med gire augo og lokkad henne, so ho fekk ei vitlaus traa til aa sturta seg ned til han, endaa ho var som steingjengi av rædsla. Ei sovori rid kunde vara fleire minuttar, og naar ho gjekk yver, var ho laugande vaat av sveite, og etter ho hadde reist seg, kunde ho