49 Ho laag der, so lang ho var, millom divan- ' dynorne med armarne under hovudet. Det bleike andlitet tedde som ein ljos flekk paa den myrkeraude silkedyna, og augo stirde vidopne upp i taket paa gullkinesaren sin kroksabel, som aldri hogg til og gjorde ende paa den ovstyggelege raude _ draken. Ein kvævande vond parfume fylde romet og la seg tung og elgjen yver heile ovbunaden. Ei opi bok laag gløymd attum ei kodda. Ho degad seg til aa ta henne og freista lesa att, men slepte henne strakst og gav seg til aa stira I sljo likesæla paa den svarte svanen. — Braadt spratt ho upp. Klokka slo tvo ute i storstova, og doktaren kunde koma naar som helst! Ho tok upp ein liten handspegill, som hadde skridet ned paa matta, og saag seg i det gulbleike, skrinne andlitet, som all fargerikdomen i kring ikkje kunde leggja den minste ljoske yver. Ho strauk haaret attyver, sukkad og lagde spegillen ifraa seg. Gjekk so med seine, trøytte stig ut igjenom den grøne portiéren, som ho umsynleg drog att etter seg, — og inn i det dagsljos, ho hadde slik stygg til elder kann henda var rædd. Dagsljoset smeikte just helder ikkje fyr henne; Adolf Paul: Blindebukk. 4