50 men ei og onnor sanning sa det, og den er ikkje alltid so gild aa faa. Ho var liti og spinki, men harmonisk bygd og hadde smaa hender og føter. Haaret var svart og uvanleg rikt, nosi peikad til vedrs, og munnen var litt stor, men hadde tunne lippor og eit fast drag. Augo var store, brune og stirande. — No var ho stygt uttærd og andlitet safrangult, so det kunde ikkje vera tvil um, kvat slag sjukdom ho drogst med. Baade ho sjølv og venerne hennar var einige um, at det ulukkelege ægteskapet var skuld i sjukdomen hennar. Men doktaren dømde onnorleids. »Folk tek alltid i mist um orsak og verkning,“ tenkte han. ,Det er eikvar gamall sorg, som gneg paa humøret. Og no hev ho gjenget med dette sjuke humøret, som gulsotti berre er ei lenger framskredi form av, — like sidan dei vart gifte. —Ellest hadde ho vel fyr lenge sidan teket vit til seg og livt med mannen soleids som rimelegt kunde vera og smaatt um senn sampat seg etter tilhøvi. Det sjuke humøret, som hev gjort seg til gulsott, er altso orsaki til det ulukkelege ægteskapet og slett ikkje verkningi av det.