53 kjæling ifraa hans sida. Det er plent umogelegt aa koma éinannan nær. Eg freistar, so godt eg kann, aa gjera mine konepligter. Og dei, eg ikkje kann gjera — ja, det skulde vel vera ei sak imillom han og meg; men han hev havt hugnad av aa lata slarvet faa fat i det. — Og me veit, korleids slarvet kann faa ein ting til aa sjaa ut. Eg bryr meg ikkje so mykjet um det fyr min eigen som fyr venerne sin part. Dei er det, som fær lida mest av alt dette pratet. Eg er dei mykjet takksam fyr venskapen deira; han hev voret meg ei trøyst i vanlukka. Venskap vil folk ikkje skyna; men eg kann ikkje umbera han. Og kjærleik hev ikkje mannen kunnat kveikja hjaa meg, men helder det motvende.. Ja ja! Eg trur daa, at han er eit godt menneskje, endaa han hev ikkje voret det imot meg. Og det gjerer meg vondt, at eg uviljes skal vera upphavet til, at han ikkje hev det so godt, som han kunde og kann henda fortenar.“ Doktaren var ikkje sikker paa, anten ho hyklad elder i augneblinken verkeleg meinte, kvat ho sa. Han baade trudde og ikkje trudde paa hennar gode hjartelag. Og var det hykling, so jamenn greidde ho leksa si fint! — Men han sa ingen ting, og Alvhild seig burt i djupe tankar.