54 Mėn lykjelen til hennar gaata — den skulde han ha tak i; det fekk kosta, kvat det vilde! Han hadde endaa til skrivet til mor hennar, fortalt um sine gissingar og bedt henne gjeva seg greida paa alt, kvat ho visste. Og det var komet svar, strakst fyrr han no gjekk her hit. — — Hennar dotter hadde visst ingi løyndomar, ho bar paa, skreiv ho. Alvhild hadde alltid voret ei god dotter og dreget seg til nyttes det gode uppelde, ho hadde voret so heppi aa ha høve til aa faa. Og ho hadde alltid voret openhjartad imot mor si. Det fanst ingen ting, som ikkje mori visste um, -- so doktaren tok reint i mist med sine gissingar. Nei, upphavet til hennar tilstand laag berre i det ulukkelege ægteskapet. — Visst vilde ikkje mori berre halda med Alvhild, men mannen var ikkje reint fri fyr skuld, — — det laut ho segja. Zo hadde rett gjort si pligt som ei god mor og talat fyre Alvhild baade den eine og den andre gongen, og naar det ikkje hjelpte, var det ikkje hennar skuld. Men /yre giftarmaalet hadde rett Alvhild ingen ting ` aa trega, — det skulde mori trygt staa inne fyr. — — »Den ting veit gamla naturlegvis endaa minder greida paa enn eg!“ tenkte doktaren og saag burt paa patienten, som sat der tagall og liksom