55 i ei onnor verd. — ,Ho der hev naturlegvis alltid voret ei god dotter og gamlemor Petterqvist ei god mor! Korleids skulde dei daa vita nokot um einannan! Ein gjerer daa aldri ei god mor den sorgi, at ein legg bringeverken sin paa henne — og umvendt !% Braadt fekk han ein ny tanke. So bleik og blodlaus som ho saag ut — tenk, um ho var eit godt medium! ` Han reis upp. „Hev de hovudverk?“ spurde han. „Aa ja, litt — og mest alltid.“ „Den lyt me gjera ei furda med!“ — Han gav seg til aa stryka med baae henderne — ifraa skallen og attetter um øyro, men utan aa koma henne nær. Lenger og lenger vart det millom henderne hans og hovudet hennar; han drog seg attende, so han kunde fanga augo hennar med sine, med' henderne hans ledde seg paa same maaten heile tidi, avdi han soleids vilde kua henne og tvinga paa henne fastsette vibrationer, som berre lydde hans vilje. Han saag skrubb-løgjen ut, soleids som han stod der og fiktad med armarne. Kvart umfar sluttad han med eit rykk paa handliden og lyfte so henderne att til eit nytt umfar, og gjorde detta med slik kraft, at den litle, kulerunde magen hop-