56 pad, og i armholi paa frakken knast det reint mistenkjelegt. Og so stirde han paa henne, som um han stod ferdig til aa éta henne livande upp. Daa han so trudde, ho var skikkeleg i hans magt, treiv han henne um baae henderne, lutad seg tett burti andlitet hennar og sa fast: ,Sjaa meg i augo!“ — og stirde so paa henne, at augo hans vilde mest springa or hausen. For naar han hadde fenget svævt henne soleids, vilde han til aa fretta henne ut, var tanken. Men ho gjekk ikkje so lett i snara. Ho reis upp. Det rykte i lipporne hennar, som ho var ferdig til aa sleppa harmen laus, og ho mælte den vesle medicinmannen ifraa topp til taa. Men so vart ho vis med, kor løgleg han tok seg ut, og kom so paa laatten, at ho laut venda seg vekk. „Vil de altso tala med mannen min og gjera av resten med han!“ sa ho snøgt, tok doktaren i handi og kvarv burt attum portiéren til koven. Doktaren totte, med same han gjekk, at han høyrde henne læ. „Ja ja!“ tenkte han. ,Det hender so ofta, at det ikkje slær til. Og ho er visst eit skrapa medium. For det eksperimentet hev eg gjort meir enn ein gong — og fenget det til! Og det er sikkert, at ein kann svæva viljen i eit menneskje