58 tarv ikkje fyr det lata vera aa tru, at ein gjerer det av umsut fyr det aalmenne væl! Og mugen er mest takksam, naar han fær sin vismun utan lange og lærde umsveip. Syna — ikkje prova, det er tingen! Og so ikkje gjeva vitenskap — berre fyrebera, at ein gjerer det! — Leben und leben lassen!“ — Stakkars doktar, og arme lækjarkunst! Men det er ikkje so voret fyr alle, at dei hev fenget gaava til aa retta ut rOt-traadarne i sitt sanseliv og paa maafaa finna feste og nøring i den sambinding af høve, paafunn og kvardagslege smaating, som attaat mat, svevn og smaa sermerkte umbrigde paa dei store aalmenne grunnkjenslor er eit manneliv. — Dei vil nok gjerna nokon kvar vera ein sovoren mirakel-doktar, og ikkje eingong motgangen kann yvervitne ein um, at han ikkje er det. Yrket er so lokkande! Og det skal helder ikkje negtast, at det kann vera av vegt aa mana fram att eitt elder annat stykkje, kvat det so var, av patienten sitt framfarne liv. For trass i all tvilsam reknekunst kann kvar minste smaatingen, naar han vert halden i hop med det, som no er, verta til nytta fyr diagnosen. — Kann henda det kunde syna fram fyrste upphavet til den kreft-svull, som sidan held