60 det avskildrat fyr seg med hold og haar, men i perspektiv og med alle smaating i den lit, som dei etter kunstreglarne skulde ha. — Kor dei er til aa ovunda, dei austerlandske trollmennerne! — desse skinnturre, aalvorsame, traassige, brunsteikte austerlendingar, som i ævelange tider hev fostrat seg ein vilje so undarleg mangslungen, at han er vorten ein heil vitenskap fyr dei sjølve, men ein løyndom fyr alle andre, — ein vilje so sterk, at dei visioner, som dei utan hjelp av talat elder skrivet ord kann kalla fram fyr sin eigen fantasi, i same augneblinken stig ut or den og inn i røyndi, so tilskodaren fær sjaa, høyra, kjenna og liva med i dei, til dei er burte att, men likevæl sit fast i hans undrande minne i lange tider. Dei brukar ikkje vitenskapen til fyrebersla, naar dei vil gjera sine kunststykkje. Dei tenkjer snaudt nok paa aa moroa andre enn seg sjølv med dei! Fyr dei er det endemaal godt nok, naar dei kann fullnøgja seg sjølv. Det maatte vera sers gildt aa vera ein sovoren mirakelmann, — naar ein kunde sleppa aa sjaa. so fatik, skiten og fillutt ut som dei austerlandske elder dragast med fløyelstrøya og det lange haaret som dei vesterlandske. Ein skulde koma og gaa utan aa vera til nokor bisn; te seg sømelegt paa