61 alle vis og sjaa so meinlaus ut, at ikkje eit menneskje fekk ringaste mistanke til den hyggelege unge mannen i civilisationen sin likaste bunad — elder den gamle lettlynde heiderspaschaen, som slo um seg med det vanlege kvardags-skravlet. So gjorde ein braadt sine hokus-pokus paa vyrdsamaste vis og aktad paa, at ein fekk med all den mystik, som turvande var. = Og rett som de sit der og gruviad — tfil dømes paa fru Alvhild Stormbom sitt ulukkelege ægteskap, so segjer mirakelmannen med ein liten elskeleg smil: „Men, ærade publikum, fru Alvhild Stormbom — ho er daa slett ikkje frua! — Det er daa berre den unge frøken Petterqvist, de hev framfyr dykk!“ Og utan de veit ordet av det, hev den skalken fenget sagt dei magiske fyremælingsordi; fargerne bleiknar i romanen um det, som er; ein og annan realitét skyt braadt hovudet fram or dimma, peikar lang nos og juglar fyr dykk eit elder annat litet drag or ,den gode mori og den gode dotteri% sitt framfarne liv. Og den elskelege trollkunstnaren segjer: »Ærade publikum! Ver so god og sjaa dykk i kring — og umrøm dykk væl! At de fær sjaa den store løyndomen, kann eg ikkje lova; at han