62 er til, talar me berre stillt um. Men ver so god og leit etter han! -- — Hokus, pokus, filiokus!“ —- Og undrande ser de dykk i kring i hyrneromet med den raude husbunaden og utsyn til Kyrkjegata — alt i Petterqvist-huset — og langt attende i tidi. * * % Det hadde voret ei uroleg tid fyr gamle fru Petterqvist, lika til’ jordeferdi væl vart fraa-seggjord. Og soleids heldt det paa. I røyndi hadde ho ikkje havt ei freda stund, sidan Petterqvist døydde. — Ho sat der i armstolen og sukkad og kjende det so undarlegt. Ho kunde slett ikkje skyna, korleids ho var vori. Berre ein biff hadde ho étet til middags — berre ein! Og ikkje eingong den granden hadde ho godt av! — Ja, ja! — ho tok og til aa verta vesall, for ho kjende, korleids det longe hadde teket paa henne. — Ho akad seg betre inn i den gode armstolen, lettad seg litt og saag ut paa gata. Utsyni til Kyrkjegata var den fornæmste; difyr hadde fru Petterqvist armstolen sin framfyr det glasset. I den stolen fekk ingen andre sitja; sat ho ikkje i han sjølv, so skulde han staa tom. Makarne - Petterqvist hadde trufast voret