63 saman um godt og vondt i alle livsens umskifte, soleids ogso utsyni til Kyrkjegata. Sæle Petterqvist sin armstol stod midt imot hennar høgsæte, og fyr den galdt same strenge loven. No stod han tom — av vyrdnad fyr den sæle eigaren sitt minne. Fru Petterqvist vilde aldri koma til aa tola, at einkvar annan sette seg i den stolen. Aldri i verdi! — Der hadde den kjære gamlingen hennar setet og dubbat, “naar han ventad paa ettermiddagskaffien, med' ho trufast vakte og vaktad paa, at han ikkje gav seg til aa snurkla. Berre ho høyrde aldri so litet, var ho der strakst med eit neisande: „Men — Petterqvist !% Nei den plassen var heilag! — Fru Petterqvist klemde sund ei taara i eine augnekraai. Aa ja, fyrr ein veit ordet av det, so — — Men det var vel best fyr Petterqvist, at det vart slutt, so han slapp liggja og tevla lenger! — Lenge hadde ho misann helder ikkje haldet det ut — — ja det vil segja: ho skulde rett ha gjort si pligt, til ho sturtad; det var ikkje spursmaal um annat! Men naar han no døydde, so var det vel best soleids. Fru Petterqvist sukkad og tenkte paa si