64 eigi sæle endelykt. Snyktad litt og turkad seg um augo med ein rein lummeduk. Ho kunde ikkje rett skyna, at det var gjenget so fort med mannen, so frisk som han var lika til det siste! — Ho hadde spurt han, siste dagen han livde, korleids det var med han, og um han hadde sovet godt um natti. „Aa jau, mykjet godt!“ hadde han svarat. Ho totte endaa, ho saag, korleids han strekte seg og sa: ,Sovet godt i natt. Eg søv alltid godt, etter du kom til aa liggja inni ditt eiget rom. Du vekte meg alltid med snurklingi di!“ — Han, som sjølv hadde snurklat som ein øyk! — Ja, herre gud, den mannen! Men han hadde voret studnaden hennar i sju og tjuge aar, — og no var han dø'! — Dette um snurklingi hadde voret den einaste skyen paa deira lukkehimmel. Det var vortet ei æressak fyr dei baae, at dei ikkje vilde vera ved sitt eiget lyte i so maate, men freistad yvervitna einannan um, at det var den andre, som var so leid med den uhøvelege naselaaten. Og dei tok det alltid med ein braadleik, som um det hadde goldet deira ævelege sæla. Ikkje eingong siste dagen kunde han tegja med det! Og ho torde ikkje segia imotdaa, for “doktaren hadde krevt varsemd paa alle vis, so Petterqvist hadde fenget siste ordet.