65 Men fenkt det hadde ho. For Ao hadde rett! Og fyr alt i verdi kunde ho ikkje lata vera aa letta munnen i minsto og leggja imot: „Men — Petterqvist ! Nett med same fekk Petterqvist ei kjøvingsrid og døydde. Døydde soleids, som det kunde høva ein aktande og vælvyrd byens borgar, som veit, at han hev gjort si pligt og livt eit ulastande liv. > Ei og onnor ungdomssynd — eitkvart litet inkjevetta hadde rett gneget han i samvitet eingong imillom, naar han ikkje hadde nokot aa ta seg til. Herre gud! — kven er rein i denne syndige verdi! Men det fekk han nok tilmgjeving fyr, og stor sut hadde han ikkje helder fyr dei smaatingi. — Fyrr han døydde, vann han sukka, at ingen ting i verdi var so godt, som naar ein etter vælgjort dagsverk kunde liggja og kvila i ei springfjørseng med ægte dundynor i. Ingen ting i verdi! Og so sovnad han inn i den ævelege kvild so lett og stillt, som ingen ting var hend. Fru Petterqvist kunde alle hans „siste ord“ utantil. Gong etter gong kom dei henne i minnet. Og so kom taarorne og. Men med taarorne kom tanken paa, at ho hadde andre pligter enn sorgi. Ho hadde dei tvo gjenteborni sine, dei arme faderlause. Dei laut ho fyrst og framst tenkja paa. Adolf Paul; Blindebukk. 5