67 Og gjentorne skulde vel snart gifta seg. Fyr Alvhild var det i minsto snart paa tidi. Stakkars Alvhild! — ho var so bleik og klen; hadde voret det, sidan ho kom heim ifraa utlandet, Fru Petterqvist hadde maatt skikka henne paa landet, — tingat henne inn paa ein bondegard ute i skjeri. Ho trengde vera paa ein einstaka plass, hadde doktaren sagt, — ha frisk luft, sjølaug og landsmat. I vissa maatte ho vera burte ifraa alt gjestebods-liv. “Til einkvar kjenningen vilde ho ikkje reisa, men hadde sjølv valt seg bondegarden lengst ut i skjeri, der ho kunde faa vera i ro. — Det var sikkert best aa faa henne burtgift, tenkte fru Petterqvist og sette seg fyre aa tala med henne, naar ho kom heim av landet. Unge Stormbom var visst ikkje nokot daalegt gifte; han hadde fru Petterqvist lenge havt itankarne. Han var rakleg aa sjaa til, hamad seg fint og hadde ein tekkjeleg maate aa te seg paa. Ein saag strakst, at han hadde ferdast millom folk; han kunde konversera so hyggjelegt og var aldri kjeidsam. Og han var i stand til aa laga ein heim, som kunde høva til hennar Alvhild! So skulde nok gjenta verta frisk og tidug att! — Det var vel ellest ikkje annat, som bilad henne, enn at ho hadde gjenget og gjort seg tankar um denne Ekström, ho som allé andre! Men Žan kunde ein daa alltid faa or huset, —