69 augo, — — og ho skulde nok faa Adonis or huset! : — Fru Petterqvist lettad paa seg. Ho kunde ikkje skyna, korleids det hadde seg, men armstolen var ikkje god i dag. Og ho hadde aldri i sitt liv havt nokot bry av ein biff. Men det var sorgi — fulla! Ho sukkad saart, tok nokre daude flugor paa ein tallerk og kastad dei uppi akvariet, som stod paa bordet imillom baae armstolarne. Ein halvvaksen frosk gjorde nokre spark med bakføterne, skaut fram som ei pil, gapad, svelgde og kavlad seg so uppaa ein stein. Der vart han sitjande, uppblesen og slimutt, stirde toskutt rett fram fyr seg og gjeispad etter luft. Avlidne Petterqvist hadde ogso havt interesse fyr naturi. Natur-underi, som vaarherre lagad so vise og gode paa alle maatar, tok all den tid, som var att, naar han hadde étet, sovet og set til handelen sin. Siste vaaren han livde, hadde han teket litt froske-sly or ei søyla og havt uppi akvariet sitt. Frosken sitt hamskifte var daa eit av dei merkjelegste guds-under i naturi! Naar han ikkje aat, sov elder saag til handelen, sat han idigt og furdad paa framvokstren. Og daa han var av-