70 liden, heldt fru Petterqvist ved — av vyrnad fyr mannen sitt minne. Fyrst kom det smaa, svarte tingest med hale ut or eggi og vimad i tusundvis um einannan. Dei vaks, fekk taalkn, — mange daudad, og endelig sumde nokre klumputte udyr — berre munn, mage og ein breid stert — kring kvarandre og slost um aa svelja rusk og verta store. So fekk ein av dei eit par smaae knutar attanum magen, der sterten tok til, og av knutarne vart det tvo smaae froskeføter. Strakst var alle dei andre yver ,vanskapningen“, som torde seg til aa vera framum si tid; dei samlad seg kring han so mange, som kunde koma til, saug og sleit i dei spinkne bakføterne, til stakkaren gav upp aandi og sokk til botnar som eit utsoget svart skinn. Dei svarte skinni vaks fort paa tal, for so snart einkvar vaagad seg fram med føterne, var han ferdig i same augneblinken. — Undarlege dyr! tenkte Petterqvist og frua, naar dei saag det. Men daa den siste frosk-ungen hadde gjort rett og skil med den siste kameraten sin, og det so tok til aa veksa ut bakføter paa han sjølv, totte han, det var ikkje onnorleids, enn det skulde vera. Smaatt um senn gjekk rovdyrsnaturi av