71 han, som ho aldri skulde ha voret der. Sterten datt av, og den gamle hudi likeins. Og fram kraup eit individ. med fire føter, ein fullferdig, vælvyrd frosk, som var glad i freden og hadde eit stort, vænt gap til aa fanga smaa søte flugor med. Ein turvte ikkje vera kvik og uppfinnsam, naar ein væl var komen so høgt upp i samfundsstigen, at ein var vorten ein vælhalden frosk. Berre ha det store gapet og kunna gjera dei rette sparki med bakføterne. Daa kunde ikkje flugorne — det beste, som fanst — lata vera aa detta beint ende ned i magen, utan at ein trong ynskja det eingong! — — Fru Petterqvist sukkad og kastad endaa ei fluga ned til frosken. Han hoppad, gapad, svelgde og stirde. Fru Petterqvist stirde igjen. Og so sat dei der, dei tvo gode livi, og hadde det godt og gledde seg i freden, som dei hadde ervt etter rovdyrsnaturi i fyrste lid — utan at dei visste kvifyr. Og hadde berre inst i eikvar kraai tett med magen ei urolig kjensla av, at logni og freden kanskje kunde faa ein ende. Men det var vel berre ei leivning av den upphaldsdrift, som meinkad deira avlidne fyregangarar i aa stikka den faarlege bakfoten for tidlegt ut or rovdyrskinnet og bergad dei ifraa