73 som var gjøymd inni skogen og i mugg gjorde seg grøn fyr solskinet. Dei gjekk der og balad med slaatten — husbonden sjølv og Korsberg og tenestgjenta. Alvhild med ei liti korg paa armen, ein raud parasoll i handi: og ein schåferhatt paa hovudet trippad med smaae stig og likesæle kast paa enden ned imot den grøne engi. — Det saag so poétisk ut der nede! Høyløda, som stod der med eine enden tett burti kjosen, var daa reint eit framifraa akvarellmotiv! — Graae, mosegrodde timberveggjer, morknad her og der og med snusbrun dumba + sprikkorne. Torvtaket med grøn mose og grastuvor, der ein og annan vaagsam smørblom stod og glaamde paa ein smeikjande blaaøygd geranium. — — Ho vilde gaa her hit med fargeskrinet og skisseboki i morgon tidlegt og maala. av dette, fyrr ho reiste! Det vart middags-kvild der nede. Gamle Korsberg, som ho nyst hadde set gaa og banka med ein ljaa, kvarv burt, som han skulde vera. sokken i jordi. Og husbonden og tenestøgjenta saag ho ein augneblink, fyrr dei kvarv vekk attum nokre store pilebuskar i skogtrømi. Ho kom ned til engi, tok tak i ei pilegrein paa andre sida av veiti, rette ut den vesle foten